به گزارش روابط عمومی اتحادیه تولیدکنندگان و صادرکنندگان فرش ایران به نقل از تابناک، فرش دستباف کردستان یکی از شناخته‌شده‌ترین ظرفیت‌های فرهنگی، اقتصادی و هنری این استان است؛ صنعتی که نام فرش بیجار و سنندج را در سطح ملی و بین‌المللی مطرح کرده و حاصل سال‌ها هنر، تجربه و ظرافت دستان بافندگانی است که بخش قابل توجهی از آنان را زنان خانه‌دار تشکیل می‌دهند.
با این حال، پشت شهرت جهانی این هنر اصیل، واقعیتی نگران‌کننده وجود دارد؛ واقعیتی که از کاهش رغبت و انگیزه بافندگان برای ادامه فعالیت حکایت می‌کند. شرایطی که اگر برای آن چاره‌اندیشی نشود، دور از انتظار نیست در سال‌های آینده فرش دستباف کردستان به جای آنکه همچنان یک صنعت زنده و درآمدزا باشد، به خاطره‌ای نوستالژیک از گذشته تبدیل شود.
پرسش اساسی اینجاست که چرا صنعتی با چنین پیشینه و ظرفیتی باید برای ادامه حیات خود با ابتدایی‌ترین مشکلات حمایتی دست‌وپنجه نرم کند؟ دستگاه‌های متولی، به‌ویژه اداره‌کل تعاون، کار و رفاه اجتماعی استان کردستان و نهادهای تابعه، باید به‌صورت شفاف اعلام کنند در سال‌های اخیر چه برنامه‌ها، تسهیلات و بسته‌های تشویقی مشخصی برای حمایت از بافندگان فرش دستباف اجرا کرده‌اند و خروجی این اقدامات چه بوده است؟
یکی از مهم‌ترین مطالبات بافندگان، برخورداری از بیمه تأمین اجتماعی است؛ موضوعی که می‌تواند حداقل امنیت شغلی و اجتماعی را برای فعالان این حوزه، به‌ویژه زنان خانه‌دار، فراهم کند. با این وجود، مسیر برخورداری از همین حمایت اولیه نیز برای بسیاری از بافندگان با موانع و دشواری‌های متعدد همراه است.
وقتی یک بافنده برای برخورداری از حداقل حمایت بیمه‌ای با مشکلات متعدد مواجه است، چگونه می‌توان از توسعه این صنعت، افزایش تولید و حضور قدرتمند در بازارهای جهانی سخن گفت؟
واقعیت این است که حفظ صنعت فرش دستباف صرفاً با برگزاری جلسات، بیان ظرفیت‌های تاریخی و تکرار ادعاهایی درباره جهانی شدن فرش کردستان محقق نمی‌شود. جهانی شدن زمانی معنا پیدا می‌کند که بافنده به‌عنوان اصلی‌ترین حلقه زنجیره تولید، از حمایت‌های واقعی برخوردار باشد و برای ادامه فعالیت خود انگیزه و امنیت اقتصادی داشته باشد.
باید قدر بافندگان فرش دستباف را دانست؛ باید برای حفظ این سرمایه انسانی و هنری، مشوق‌های مؤثر در نظر گرفت و به جای انتظار برای استمرار فعالیت آنان با حداقل امکانات، زمینه ماندگاری و رونق این حرفه را فراهم کرد.
در بسیاری از کشورهای صاحب صنعت و هنر، حفظ میراث تولیدی و صنایع بومی با سیاست‌های حمایتی و مشوق‌های اقتصادی دنبال می‌شود. چرا نباید در کردستان نیز برای جلوگیری از فراموشی یکی از شناخته‌شده‌ترین هنرهای این استان، چنین رویکردی در دستور کار قرار گیرد؟
فرش کردستان پیش از آنکه یک محصول صادراتی یا نماد تبلیغاتی برای معرفی استان باشد، حاصل هنر و زحمت بافندگانی است که امروز بیش از هر زمان دیگری به حمایت نیاز دارند.
مسئولان و دستگاه‌های متولی باید به این مطالبه پاسخ دهند: اگر بافندگان فرش دستباف از ابتدایی‌ترین حمایت‌ها محروم باشند، ادعای جهانی شدن فرش کردستان بر چه مبنایی مطرح می‌شود؟