فرش دستباف خراسان جنوبی که روزگاری در آن سوی مرزها مشتری های پر وپاقرصی داشت، حال در این روزهای کرونایی حال ناخوشی دارد و کشورهای دیگر بازار رقابت را از ایران ربوده اند و فرش این منطقه و حتی فرش ایران روزهای خوشی ندارند.
به گزارش روابط عمومی اتحادیه تولیدکنندگان و صادرکنندگان فرش ایران، به نقل از گزارش خبرگزاری تسنیم از بیرجند، به سراغ هرکدامشان که میروی حال و روز خوشی ندارند، دستهای پر آبله و ترک خورده را نشان میدهند، دستهایی که در روزهای کرونایی بیشتر به سمت دار قالی و قالی بافی رفته است اما مزدش را دریافت نمیکند، چرا که در این روزهای کرونایی فرشهای خوش رنگ و نقش دستباف که روزی آن سوی مرزها برایش سر و دست میشکستند امروز در کنج پستوی انبارها خاک میخورد و مشتری خوبی ندارد.
تنها دلالان هستند که با اندک قیمتی فرش را کاسب شده و راهی میشوند، در حالی که نبود بیمه درد مشترک بیشتر قالی بافان در خراسان جنوبی است دردی که سالهای سال با آن دست و پنجه نرم کردند و با وجود انواع دردها و رنجها اما همچنان در انتظار روزهای خوش برای این حرفه هستند.
اما دردشان تنها این نیست چرا که بازاریابی محصولات،گرانی مواد اولیهو رونق نداشتن فرش دستباف در این روزها هم بر گنجینه دردهایشان افزوده است.
سابقه قالیبافی خراسان جنوبی به 600 سال قبل بر می گردد
بدون شک سابقه قالیبافی در خراسان جنوبی، به سالهای بسیار دور باز میگردد و مکانهای قالیبافی از زمان حکومت شاهرخ میرزا به حدود 600 سال پیش برمیگردد و رج به رج و نقشه به نقشه در این 600 سال گذشت تا به امروز رسیده است.
روزگاری فرشهای این دیار بر سر زبانها بود اما امروز حال و روز خوشی ندارند، دلشان از کرونا، تحریمها و دلالان سخت گرفته است، هنر سر انگشتانشان در زیرزمینها و انبارها خاک میخورد، هنری که در چند سال اخیر در بازارهای آمریکا و اروپا برایش سر و دست می شکستند، حال تنفس مصنوعی می خواهد.
اگر در چند سال گذشته گذرتان به برخی از روستاهای خراسان جنوبی به ویژه بخش مود و قهستان می افتاد صدای دل نشینی از کوچه کوچههای روستا به گوش میرسید صدایی که حکایت از تولید و آوای خوش زندگی داشت.
6 قرن است که هنرمندان خراسان جنوبی با هنر دیرینه فرش خو گرفته اند وبر تاروپود آن گره عشق میزنند، هنری که سینه به سینه تا به امروز ادامه یافته است، ارثی که نتیجه سرپنجه زنان ومردان هنرمندی است که با آن نقشهایی از ریز ماهی گرفته تا لچک، ترنج و خشتی را بر تاروپود فرش میزنند تا چشم مردمانی را از خارج مرزهای این دیار به خود خیره کنند و آنها انگشت حیرت از این هنر ارزشمند را بر دهن گیرند.
درآمدی چندانی نصیب قالی باف نمی شود
هرچند زمانی که این هنر در اوج بود بیشتر روستاییان خراسان جنوبی در کنار کار کشاورزی و دامداری از این طریق هم امرار معاش می کردند و برخی هم تنها به همین شغل اشتغال داشتند اما در چند سالی که رکود بر بازار فرش حاکم شده تعداد زیادی از روستاییان دیگر پشت دارهای قالی نمینشینند زیرا درآمد چندانی از این راه نصیب آنها نمیشود.
با رکودی که بربازار فرش جهان و کشور و به تبع آن خراسان جنوبی حاکم است در حال حاضر شاهد رونق آنچنانی در این صنعت نیستیم.